De impact van Feda’s 1F status voor het gezin Amiri

Toen het gezin Amiri (vader, moeder, 2 zonen, 1 dochter) in 2006 de Nederlandse nationaliteit aanvroeg hadden ze geen idee wat de impact hiervan zou zijn. Ze waren al sinds 1997 in Nederland en hadden allemaal een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd. Het was dus niet vreemd om nu, na 9 jaar, ook een Nederlands paspoort aan te vragen.

Maar door deze aanvraag kwam het dossier van Feda Amiri naar boven en wat het gezin niet wist was dat er sinds ze een verblijfsvergunning hadden gekregen iets was veranderd in het Nederlands beleid. Toen ze in 1997 in Nederland kwamen was het nog zo dat alle oud KhAD/WAD medewerkers (ambtenaren ten tijde van het communistisch regime) een verblijfstatus kregen omdat Nederland er (terecht) vanuit ging dat zij moesten vluchten voor (oa) de Taliban. Echter, het ambtsbericht wat in 2001 van kracht werd maakte dat dit beeld drastisch veranderde: vanaf dat moment werd elke oud medewerker gezien als mogelijk oorlogsmisdadiger waardoor deze mensen een 1F status kregen.

1F

Feda’s dossier kwam in beeld doordat hij de Nederlandse nationaliteit kreeg. Het gevolg was dat ondanks dat de aanvragen van de rest van zijn gezin werden ingewilligd, bij hem het tegenovergestelde gebeurde. Hij kreeg een 1F status en zijn verblijfsvergunning werd ingenomen. Hierdoor werd hij illegaal.

De consequentie hiervan was dat hij zijn baan bij de groenvoorziening in de gemeente Heeze verloor. Hij had geen recht meer op zorgtoeslag en raakte onverzekerd. Er werd een procedure gestart om zijn 1F status aan te vechten.

Directe gevolgen

Omdat hij niet mocht werken en onverzekerd raakte was hij aangewezen op zijn, toen nog, minderjarige kinderen, die met bijbaantjes naast hun school voor het inkomen van het gezin moesten zorgen.

Ongeveer twee jaar nadat zijn verblijfstatus was ingetrokken kwam de Belastingdienst er achter dat hij nog steeds bij zijn gezin woonde. Omdat je geen illegaal persoon in huis mag hebben was de consequentie daarvan dat zijn vrouw met terugwerkende kracht ook haar zorgtoeslag en de verkregen huurtoeslag en de uitkering die ze die jaren had gekregen vanwege medische problemen moest terugbetalen.

Het gezin raakte in de schulden waardoor zijn kinderen nog meer verantwoordelijkheden en zorgen moesten dragen en deels werden ze afhankelijk van de voedselbank.

Feda verhuisde naar zijn oudste zoon die ondertussen op zichzelf woonde en een eigen bedrijf had. Omdat hij geen toeslagen ontving had zijn inwonende vader geen direct effect op zijn inkomen.

De deportatie

Feda’s oudste dochter Tamana nam steeds vaker de verantwoordelijkheid op zich rondom het juridische proces van haar vader. En toen Feda in oktober 2014 in detentie werd gezet voelde dat voor haar als haar persoonlijk falen.

Op vrijdag 2 januari 2015 kreeg Tamana een telefoontje van een celgenoot van Feda die haar vertelde dat de spullen van haar vader waren opgeruimd en dat hij waarschijnlijk die maandag, 5 januari 2015 gedeporteerd zou worden. Na check van Feda’s advocaat bleek dit te kloppen. Omdat het weekend was kon het gezin niemand bereiken om exact te horen wat er ging gebeuren. In paniek is Tamana nog een koffer met kleding een telefoon, een iPad en wat geld voor haar vader gaan afgeven bij het detentiecentrum. Deze spullen, op de kledingstukken na, werden niet aangenomen.

Feda is die maandag gedeporteerd zonder iets mee te krijgen. Ook de kledingstukken zijn nooit in zijn bezit gekomen.

Na de uitzetting

Na de deportatie raakte Feda vermist. Wekenlang hoorde niemand iets van hem en zijn vrouw en kinderen waren vreselijk ongerust dat hun man en vader iets was overkomen.

Uiteindelijk besloot zijn dochter Tamana hem zelf te gaan zoeken in Afghanistan, waar ze hem na ongeveer 1,5 maand na de deportatie vond in een ziekenhuis.

Het lukte om Feda op een touristenvisum naar India te krijgen waar hij in principe veilig is.

De huidige situatie

Feda’s inreisverbod geldt voor 10 jaar voor heel Europa (Schengen). Dit betekent dat hij zijn gezin niet mag bezoeken. Zijn gezin, ondertussen getraumatiseerd van de gebeurtenissen en met de last van enorme schulden, heeft amper mogelijkheid om hem te bezoeken.

Zijn vrouw krijgt door haar gezondheidsproblemen een uitkering, maar dit zorgt er voor dat zij Nederland slechts drie weken per jaar mag verlaten. Ze is ernstig getraumatiseerd door de gebeurtenissen en verlaat haar slaapkamer sinds de deportatie nog maar zelden.

Zijn jongste zoon is in dusdanige shock dat hij niet meer in staat is om naar school te gaan of te werken en het zelfs te veel voor hem is geworden om zijn vader te spreken. Hij is gestopt met eten en komt zijn slaapkamer nog maar zelden uit.

Zijn oudste zoon probeert zo veel mogelijk te focussen op zijn werk om niet na te hoeven denken over de situatie. Hij bekostigt het verblijf van zijn vader in New Delhi.

Zijn dochter Tamana heeft een ernstige burnout en is getraumatiseerd door de gebeurtenissen. Daarnaast heeft ze het gevoel dat alles haar schuld is omdat zij de juridische kant van de zaak de laatste jaren voor haar vader heeft waargenomen. In december 2015 kon zij net op tijd worden weerhouden van een zelfmoordpoging.

De schulden in het gezin lopen op doordat de moeder, de jongste zoon en Tamana allemaal moeten leven van de uitkering van de moeder. De oudste zoon stuurt al het geld wat hij kan missen naar zijn vader in New Delhi omdat Feda daar zelf ook niet mag werken.

Door de gebeurtenissen en de trauma’s die zijn opgelopen en ook de financiële situatie worden de problemen voor het gezin op dit moment steeds groter.